Krótka Historia Wilna

Pierwsze historyczne wzmianki o Wilnie pochodzą z roku 1323 rok, kiedy to książę Giedymin zbudował tu rezydencję. Następnie w 1387 roku, kiedy Litwa została ochrzczona, król Władysław Jagiełło nadał Wilnu prawa miejskie magdeburskie. Miasto zaczęło się szybko rozwijać i rozbudowywać, o czym świadczy powstanie licznych cechów rzemieślniczych i wzrost liczby mieszkańców.

Od 1544 roku w Wilnie przebywał Zygmunt II August ze swoim dworem. Z kolei Stefan Batory założył tu Uniwersytet Wileński prowadzony przez ojców jezuitów. Miasto stało się ważnym centrum życia kulturalnego, naukowego, politycznego i religijnego. Niestety, Wilno mocno podupadło podczas sześcioletniej okupacji moskiewskiej. Dochodziło wtedy do grabieży, licznych pożarów i rzezi mieszkańców. Równie wiele zniszczeń przyniosła wojna północna z XVIII wieku.

Z kolei w wyniku trzeciego rozbioru Polski, Wilno trafiło w ręce Rosji. Miasto ustanowiono stolicą guberni. Niestety, wciąż trawiły je nieszczęścia i zniszczenia, szczególnie że mieszkańcy miasta brali udział zarówno w powstaniu listopadowym, jak i styczniowym.

Kiedy Polska odzyskała niepodległość, władze Rzeczpospolitej i Litwy długo toczyły dyskusje (nie wyłączając argumentów militarnych) dotyczące przyszłości Wilna i jego przynależności. Wilno przechodziło w tym czasie z rąk do rąk: raz znajdowało się w Polsce, później na Litwie, przez chwilę zajmowali je Rosjanie. Ostatecznie miasto zostało najpierw stolicą Litewskiej SSR, a później stolicą niepodległej Republiki Litewskiej (od 1991 r.).

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *