Ostra Brama

Ostra Brama
Ostra Brama

Ostra Brama – niegdyś zwyczajna brama miejsca, obecnie miejsce kultu Matki Boskiej Ostrobramskiej i jedyna istniejąca brama miejska Wilna. Ostra Brama, zwana wcześniej Miednicką, zbudowana na początku XVI wieku, jest, wraz z obrazem Madonny Ostrobramskiej, jednym z symboli Wilna.

Sama brama została zbudowana w stylu późnogotyckim pomiędzy 1503 a 1514 rokiem, jako część systemu obronnego miasta. Średniowieczna tradycja nakazywała umieszczać we wnękach w bramach święte obrazy. W takiej wnęce pierwotnie znajdował się wizerunek Madonny Wileńskiej. W XVII wieku obok Ostrej Bramy zbudowana została drewniana kapliczka i w niej umieszczono cudowny obraz Matki Boskiej. Po pożarze wzniesiono murowaną kaplicę. Obecny wygląd w stylu późnego klasycyzmu nadany został kaplicy po rekonstrukcji w XIX wieku.

W kaplicy ostrobramskiej znajduje się cudami słynący obraz Najświętszej Marii Panny – Matki Boskiej Miłosiernej. Jest to jeden z najwybitniejszych renesansowych obrazów na Litwie. Wzorowany był na rycinach niderlandzkiego artysty Martina de Vosa. Od ponad trzystu lat obraz ostrobramski słynie z cudów. Był i jest on czczony i uważany za cudowny zarówno przez katolików, jak też przez wiernych prawosławnych i unitów. Znany jest na całym świecie, a jego kopie znajdują się w kościołach wielu krajów.

Baszta Giedymina

Baszta Giedymina
Baszta Giedymina

Baszta Giedymina – wzniesiona w 1409 roku, za panowania księcia Witolda, jedyna zachowana baszta górnego zamku w Wilnie. Dawniej była jedną z trzech wież wileńskiego zamku. W 1419 roku zamek spłonął. Później został odbudowany, jeszcze za panowania Witolda. Od czasów Aleksandra Jagiellończyka w zamku mieściła się ludwisarnia, czyli pracownia rzemieślnicza, w której odlewano przedmioty z brązu, miedzi, mosiądzu i spiżu, a w podziemia zajmowały lochy.

Zygmunt II August odnowił zamek i założył w nim swoją bibliotekę. Od 1655 roku, kiedy to zamek został zdobyty przez Rosjan, zaczął popadać w ruinę. Obecnie ostała się tylko wieża, zwana właśnie Basztą Giedymina, którą odremontowano dopiero w połowie XX wieku.

Od 1960 w środku znajduje się Muzeum Zamku Górnego, w którym można zobaczyć między innymi schemat bitwy pod Grunwaldem, krzyżackie sztandary i popiersie księcia Witolda. W muzeum zgromadzono również hełmy, zbroje, miecze i muszkiety oraz armaty i kule armatnie. Można w nim też obejrzeć makiety zamków oraz panoramiczny plan miasta z roku 1576. Na najwyższym piętrze mieści się taras obserwacyjny, z którego można podziwiać malowniczą panoramę Wilna. Od 1990, na szczycie wieży powiewa flaga suwerennej Litwy.

Aleja Giedymina

Aleja Giedymina
Aleja Giedymina

Aleja Giedymina – w latach międzywojennych ulica Mickiewicza, za okupacji sowieckiej nosiła imię Stalina, to najbardziej reprezentacyjna i jedna z najpiękniejszych ulic Wilna. Przy niej ulokowane są ważne instytucje państwowe, między innymi sejm, trybunał konstytucyjny i biblioteka narodowa.

Ulica powstała w 1863 roku. Już przed pierwszą wojną światową pobudowano przy niej piękne neorenesansowe i neogotyckie kamienice oraz siedziby banków, kasyno oficerskie i hotel George.

Aleja ciągnie się od Placu Katedralnego do Wilii i łączy wileńską Starówkę ze Zwierzyńcem. Jej obecna nazwa obowiązuje od 1989 roku – od kiedy Litwa znów jest niepodległa.

Obecny wygląd ulica uzyskała po drugiej wojnie światowej, kiedy to pobudowano tu gmachy Narodowego Teatru Dramatycznego, Samorządu Wileńskiego, Pałacu Rządu Republiki, Teatru Narodowego Opery i Baletu, Biblioteki Narodowej wreszcie Sejmu Litewskiego.

Aleja Giedymina jest obecnie jednym z najpopularniejszych miejsc w Wilnie, zarówno dla turystów, jak i dla stałych mieszkańców. Mieszczą się tu liczne restauracje, kawiarnie, sklepy i wspomniane instytucje publiczne.