Pałac Chodkiewiczów

Pałac Chodkiewiczów
Pałac Chodkiewiczów

Pałac Chodkiewiczów – jeden z największych klasycystycznych budynków na Litwie. Budynki zostały zakupione przez Chodkiewiczów na początku XVII wieku.

Hrabiowski ród Chodkewiczów należał do najbogatszych i najbardziej wpływowych na Litwie. Rodzina zajmowała najważniejsze funkcje państwowe i kościelne. Z tego rodu pochodzą wybitne postaci, między innymi Jan Chodkiewicz, który stał na czele litewskiej delegacji podczas podpisywania historycznej Unii Lubelskiej, która związała Polskę i Litwę w Rzeczpospolitą Obojga Narodów, oraz Jan Karol Chodkiewicz – hetman wielki litewski i jeden z najwybitniejszych europejskich dowódców wojskowych początku XVII wieku.

Budynki znajdujące się w tym miejscu Chodkiewiczowie nabyli na początku XVII wieku i zamienili je w renesansową rezydencję. Obecnego wyglądu budynki nabrały po przebudowie w pierwszej połowie XIX wieku. W 1919 roku pałac został przekazany Uniwersytetowi Wileńskiemu. Mieszkali tu profesorowie tej uczelni.

Obecnie w Pałacu Chodkiewiczów organizowane są koncerty, wieczory poetyckie, imprezy reprezentacyjne. Od 1994 roku mieści się tu Wileńska Galeria Obrazów eksponująca dzieła malarzy litewskich i zagranicznych z XVI–XIX w.

Ulica Zamkowa (Pilies)

Ulica Zamkowa (Pilies)
Ulica Zamkowa (Pilies)

Ulica Zamkowa (Pilies) – najstarsza ulica Wilna, uważana za najładniejszą i najbardziej urokliwą w całej starówce. Pierwsze pisemne wzmianki o ulicy zamkowej pochodzą z 1530 roku.

Obecna ulica Zamkowa, była niedgyś głównym traktem prowadzącym z wileńskiego zamku na południe – ku Polsce i Rusi. Przejeżdżali tędy królowie, legaci papiescy i posłowie innych państw. Przy Zamkowej budowano domy i pałace magnaterii i bogatych mieszczan. Cała okolica Zamkowej była kiedyś zajmowana przez Uniwersytet Wileński. Na jednym z jej dziedzińców założono Ogród Botaniczny. Ulicą Zamkową od zawsze przeprowadzano procesje kościelne. Odbywały się tu gwarne targi: na Rynku Głównym przed Ratuszem oraz na Targu Rybnym – obok Cerkwi Piątnickiej.

Dzielnica Zarzecze

Dzielnica Zarzecze
Dzielnica Zarzecze

Dzielnica Zarzecze – słynna wileńska republika artystów. Dzielnica, oddzielona od Starówki rzeką Wilejką, charakteryzuje się urokliwą zabudową i niepowtarzalnym, artystycznym klimatem stwarzanym między innymi przez przepiękne rzeźby – symbole.

Kiedy Zarzecze zaczęło powstawać, było to przedmieście zamieszkiwane przez biedotę i rzemieślników. Również za czasów sowieckich, dzielnica była zajmowana przez tzw. margines społeczny. Z biegiem czasu do zaniedbanych i… tanich domów zaczęli się sprowadzać artyści – wszak niedaleko znajdowała się Akademia Sztuk Pięknych.

Od tamtej pory Zarzecze rozwinęło się jako dzielnica sztuki, elitarna zarówno pod względem finansowym, jak i prestiżowym. Zarzecze jest jedną z najdroższych części Wilna. Organizowane są tu koncerty, wystawy, wieczory poetyckie, przedstawienia oraz inne ciekawe i oryginalne imprezy.

Zarzecze, często porównywane do paryskiego Monmartru, to nie tylko urokliwe, ale też oryginalne miejsce. Dzielnica ma własną konstytucję, hymn, rezydenta, premiera, ambasadorów, biskupa oraz swojego patrona – Anioła Zarzecza, którego rzeźba znajduje się na głównym placu. Są tu też dwa kościoły, cmentarz, siedem mostów. Konstytucja Republiki Zarzecza wypisana jest na murze i można ją przeczytać skręcając w ulicę Paupio.

Wieża telewizyjna

Wieża Telewizyjna
Wieża Telewizyjna

Wieża telewizyjna – najwyższy budynek współczesnej Litwy – 326,5 metrów. Na wysokości 160 metrów znajduje się restauracja, z której możemy oglądać przepiękną panoramę Wilna, no i… zjeść.

Restauracja na takiej wysokości jest jedną z atrakcji Wilna również dlatego, że jest to ciekawa konstrukcja, która wykonuje pełny obrót na godzinę, dzięki czemu nie musimy przerywać jedzenia, żeby zobaczyć całe miasto, a nawet wiele więcej,bo widoczność w słoneczne dni sięga nawet 50 kilometrów.

W przededniu nowego tysiąclecia ozdobiona lampkami wieża telewizyjna w Wilnie zmieniła się w choinkę, co od tamtej pory jest tradycyjnie corocznie powtarzane.

Pałac w Werkach

Pałac w Werkach
Pałac w Werkach

Pałac w Werkach – przepiękna klasycystyczna budowla zaprojektowana przez Wawrzyńca Gucewicza. Budowę pałacu zarządził Władysław Jagiełło, który przeznaczył pierwszy drewniany budynek biskupom.

Pierwszy, drewniany pałac, został zbudowany w Werkach jako letnia rezydencja biskupów. Miejscowość Werki, położona niedaleko Wilna, jednocześnie otoczona malowniczą okolicą, spodobała się biskupom.

W roku 1658 miała tu miejsce bitwa pomiędzy siłami polskimi a Rosjanami. Można podejrzewać, że wówczas pałac został uszkodzony, ponieważ od tamtej pory zaczął podupadać. Pałac odbudowano na zlecenie biskupa Brzostowskiego, który ok. 1700 kazał rozebrać chylący się ku upadkowi dwór poprzedników i na jego miejscu wzniósł murowany, barokowy budynek na planie kwadratu, w którego rogach wybudowano cztery baszty. W 1705 biskup gościł w nim cara Piotra Wielkiego.

W 1762 biskupem wileńskim został Ignacy Jakub Massalski, wybitna postać ówczesnej sceny politycznej, między innymi przewodniczący Komisji Edukacji Narodowej. Massalski zarządził rozbiór zrujnowanego już barokowego pałacu. W jego miejscu zbudowano, pod kierownictwem Wawrzyńca Gucewicza,  bardzo okazały klasycystyczny pałac z dwiema oficynami i parkiem. Prace trwały do 1792, ale ostatecznie nie zdołano zrealizować projektu w całości z powodu zawirowań politycznych.

Burzliwe, XIX-wieczne losy pałacu i częste zmiany właściciela, znów doprowadziły do ruiny zarówno pałac, jak i park. Najprawdopodobniej około roku 1840 pałac w Werkach odkupił książę Ludwik Sayn-Wittgenstein-Sayn. Za jego sprawą powstał pałac, który możemy oglądać do dziś.

Dziś w środku mieści się Instytut Botaniki Litewskiej Akademii Nauk, można zwiedzać wnętrza urządzone w stylu XIX-wiecznym, między innymi piękną Wielką Salę. Ogromny niegdyś park liczy dzisiaj zaledwie 36 ha.